Geç Git

 

Yolda bir çiçek gördü. Çok güzel bir çiçek. “Nasıl olsa ömrünün vadesi fazla uzun değil” diyerek üzerine basıp geçti.Çirkin ayaklarının geniş tabanıyla çiğneyip geçti.Gereksiz bir yer kaplayan iri cüssesinin tüm ağırlığını vererek ezip  geçti.Pembe, zarif,nazlı nazlı sallanan birkaç yaprağa daha ne gerek vardı.Özenile bezenile yaratılmış bu Allah vergisinin zaten aşırı derecede güzel olan dünyamıza bir güzellik daha katmasına izin vermedi.

Parkta bir kuş gördü. Kanadı kırılmış,yaralı bir kuş.Ona belki yardım edebilirdi ama niye etsindi ? Bir sebep aradı. Zorlayıcı bir sebep.Yoktu.İyilik yapmak hala bir seçenekti sonuçta! Dünyamız aşırı derecede güzeldi zaten. Açlıktan, yokluktan ağlayan çocukların sesini, evladını yitiren annelerin feryadını,tecavüze uğrayan kızların çığlıklarını, itilip kakılan zavallı hayvanların acılarını, yetiremeyen babaların iç çekişlerini duymazsak dünyadaki  sesler de güzeldi. Bir kuş cıvıltısına ne gerek vardı ? Sarmadı yaraları. Geçip gitti.

Karanlıkta gölgeler gördü. Uzun gölgeler.Tam köşeyi dönecekti ki ufacık bir oğlan çocuğunu sesi çalındı kalağına .Yalvarırcasına bir ağlama sesi. Seste bir titreme.Usulca gözetledi onları saklandığı yerden. Çocuğu köşeye sıkıştırmış birkaç kişi gördü. Belli ki canını yakacaklardı çocuğun. O güne değin hiç yanmamış bir şekilde yakacaklardı canını. Acıtacaklardı. Çocuk muhtemelen  o an sadece ölmeyi dileyecekti. Kurtarsa mıydı ? Kurtarmasa mıydı? Seçeneklerini  değerlendirdi! Nasıl yapabilirdi ki bunu? Tek başınaydı, bir kişiydi. Kötülüğe karşı savaşamazdı. Kırılan kemikleri, moraran gözleri yanına kar kalırdı.Şimdi buna ne gerek vardı?!! Kırılan kemiklerin yeniden kaynayacağından , açılan yaraların kabuk bağlayacağından bi haberdi. Ömür boyu aklına gelip de vicdan azabı çekeceği de yoktu zaten.Hem güzel dünyamızda bazen böyle şeyler olurdu. Bu çocuk da “kadersiz”di işte.Daha fazla yormadı  kafasını! Yürüdü, gitti.

Bir çöp konteynerının yanından geçti. İçi hariç etrafı tepeleme çöp dolu bir konteynerın. Dünyamız kirliydi ama Allahtan ki insanlarımız çok temizdi. Çöplerin arasında kırık bir ayna gördü. Ayna da uyuz bir köpek gördü. Tüyleri dökülmüş, karnı içine çekilmiş, renksiz, kirli,siftinip duran, uyuz bir köpek… Yaklaştı aynaya.  İyice yakından baktı. Uyuz köpek gözlerinin ta içine bakıyordu.

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir